Over mij

Ik ben Rianne Dekker. In de late avond van 7 september 2013 heeft mijn inmiddels ex-man mij kenbaar gemaakt een punt achter onze relatie (op dat moment waren wij bijna twaalf jaar getrouwd) te zetten. Hij was verliefd geworden op -noem het cliché- een collega, gescheiden en beschikkende over drie kinderen. En o ja, ze kenden elkaar inmiddels al bijna een jaar. ordinairder gezegd: ze gingen al bijna een jaar lang vreemd. Nadat ik een nacht niet- en hij prima- geslapen had, hebben we het de volgende ochtend verteld aan onze drie kinderen, toen 11, 9 en 6 jaar jong. Daarna pakte hij de rest van zijn biezen en vertrok. Kun je het je voorstellen? Ik kan me zo indenken van niet. Ik had daar zelf namelijk die dag ook moeite mee. Mijn eerste reactie was ook: "We laten ons leven er niet door leiden, we gaan gewoon door". Dit heb ik de kinderen ook meteen duidelijk gemaakt. Maar ieder weldenkend mens begrijpt natuurlijk, dat deze fase maar van korte duur is. Dat er na zo'n cruciaal moment nog vele andere zullen volgen. Dat je van de ene fase in de andere valt. Met eventuele gevolgen van dien. Daarom deze blog boordevol tips. In de allereerste plaats bedoeld voor eenieder in "de slachtoffer-rol" in een soortgelijke situatie. Herkenning, wellicht een andere kijk op een situatie, troost, kracht: je kunt het er hopelijk op de één of andere manier uithalen. In de tweede plaats bestemd voor -dit klinkt onaardig en zo is het ook precies bedoeld- "de dader". Zodat die -voorzover hij of zij hiertoe bereid is- beseft wat degene die achterblijven wordt aangedaan. Want hoezeer deze "daders"ook zullen proberen het zwaartepunt van hun daad te verschuiven naar de kant van ""de slachtoffers". Wat -en vooral hoe ze gedaan hebben valt nooit en te nimmer goed te praten! Er is namelijk overal en altijd die andere weg. Die van opstaan en opnieuw beginnen met diegene, die je ooit trouw hebt beloofd. Want beloofd is beloofd. Toch?  
Overigens: de titel van mijn blog is gebaseerd op een uitroep van mijn kinderen tijdens een spel eerder die bewuste avond van 7 september 2013. Toen ze bij wijze van spreken nog van niets wisten. Dit heeft iets triests en krachtigs tegelijk. Vandaar.